De dag is eindeloos en telt vele buiken. Ik tel niet meer. De bakken komen en de bakken gaan. Eerst denk ik na bij elke buik die ik uitbeen, maar allengs gaat het automatisch en dwalen mijn gedachten af naar voetbal, dwarrelen ze verder naar Dioudi, maar dan denk ik nergens meer aan, kan ik nergens meer aan denken. Ik ben niet meer dan de mechanische beweging van mijn arm, ik ben één met de handeling die ik uitvoer. Ik pak een buik, ik snijd, ik snijd en ik leg de buik op de band. Niets doet ertoe dan die bewegingen. Wie ik ben, waar ik vandaan kom, waar ik heen ga, het is niet relevant. Het enige dat van belang is, is de buik, de ribben, het zwoerd. Ik heb het zelfs niet meer koud.
Wanneer ik tijdens een voetbalwedstrijd met een rush begin, gebeurt hetzelfde. Mijn hoofd wordt leeg, ik vergeet wie ik ben. Ik zie alleen de voeten van de tegenstanders, de spieren in de dijen die zich spannen en waaruit ik kan opmaken of ze toehappen als ik een schijnbeweging maak. Mijn blik is op de bal. Ik weet niet waar ik ben: of ik op de harde rode aarde van de lege waterbedding speel of op een groen veld in een industriewijk aan de rand van de stad Amsterdam. Het is een goed gevoel. Alles klopt, alles heeft een rol, alles heeft zijn plaats. Ik ben op mijn plaats. Ik ben compleet.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>